De autonomie van ons brein

    Hoe rationeel we ook denken te zijn, ruim 95% van onze beslissingen nemen we zonder er echt bij na te denken. Ook als het een paar centen kost. Je doet het op gevoel omdat je alle ins en outs van je keuze nauwelijks kunt, of niet wilt, overzien. Hoe rationeel is de aanschaf van je auto. Ik zal de Audi buiten beschouwing laten, maar wat is er rationeel aan het kopen van een Volkswagen terwijl je voor ruim minder een vergelijkbare Seat of Skoda kunt aanschaffen. Of (private) leasen want we betalen tegenwoordig liever voor gebruik dan voor bezit.

    Je kent het gezegde nog wel ‘in de krant van gisteren wordt vandaag de vis verpakt’. Nieuws bleef, toen we de krant nog lazen, in ieder geval een dag lang actueel. Hoe is het vandaag de dag? Hoe lang kan iets onze aandacht vasthouden voor we het weer inwisselen voor een nieuwe indruk, die dan weer relevanter lijkt.

    Wat ik me dan afvraag, als de tijd steeds sneller wordt, nemen we dan nog minder de tijd om na te denken? Gaan we dan beslissingen nog meer nemen op gevoel, met ons limbisch brein? Kruipt die 95% dan steeds weer verder omhoog? Doen we dat om onszelf te beschermen tegen die info-overload?

    Als ik daar dan zo over zit te mijmeren, dan denk ik: we hebben best een mooi vak. De techniek maakt het alsmaar beter mogelijk een relevante boodschap steeds persoonlijker te adresseren. Maar de essentie blijft om die boodschap de juiste emotie mee te geven. Een lading die aanzet tot actie. Dat is en blijft de kern van ons vak. En daar heb ik dan weer een goed gevoel over.

    Paul Eggink